Gençlik bayramdır/Kültür - Sanat/milliyet blog

Gençlik bitmeyen bir enerjidir, çiçekleri solmayan bir bahardır. Başta kavak yelleri eser, deli gönül ferman dinlemez, ayakları yerden kesilir, başı göklere değer, bir türlü yere inmez, dağ tepe, bağ bahçe gezer de gezer. Yaşlılar imrenerek bakarlar ona ama acemi çaylak, toy diye suçlarlar, bir türlü güvenemezler

 kendisine. Genç acelecidir, bir an önce hedefe varmak, idealine kavuşmak, sevmek sevilmek ister, beyninden çok kalbinin sesini dinler. Ama sınavlarla boğuşmak, sorularla, sorunlarla didişmek zorunda kalır.

Farsçada “genç” hazine demektir. Gençlik de bir hazinedir. Bu hazinenin sonunun hazin olmaması için gençler çalışmalı, yaşlılıklarında rahat edebilecekleri bir duruma gelebilmek için çaba göstermelidir. Toplum da gençleri küçük görmemeli, çabalarını değerlendirmeli, onlara olanaklar sağlamalı, yetenekli gençlerin yolunu açmalı, köstek değil destek olmalıdır. Genç kadrolara, gençlik aşısına ihtiyacımız var, onlara güvenmeliyiz.

Hepimiz genç olmak, genç kalmak isteriz. Partilerin gençlik kolları, spor kulüplerimizin genç takımları vardır ama her yıl takımı gençleştireceğiz diye demeçler verildiği halde birinci takımda hep gençliğinin sonuna gelmiş oyuncular oynatılır! Yaşlı politikacılar da bir türlü yerlerini gençlere vermek istemezler, onları piyon gibi kullanırlar.

Bir özdeyişte, “Gençler düşünebilse, yaşlılar yapabilse” deniliyor. Yaşlıların deneyimleri, düşünme yetenekleriyle gençlerin enerjileri, zindelikleri birleştirilebilse sorunlar kolayca çözülür ama yaşlılar mevzilerini bir türlü terk etmez, makamlarını bırakmazlar. Bu yüzden genler ikinci, üçüncü planda kalırlar ya da iş bulamayıp kahve köşelerinde sürünürler.

Atatürk’ün şiirlerinden etkilendiği Namık Kemal ve Tevfik Fikret eserlerinde gençlere seslenmişler, onları yüreklendirmek istemişlerdir. Namık Kemal şiirlerinden başka, Vatan Yahut Silistre, Zavallı Çocuk, İntibah gibi tiyatro eserlerinde, romanlarında gençlere gerçekleri göstermek istemiş, onlara öğütler vermiş, vatan, millet sevgisi aşılamak istemiştir. Tevfik Fikret de, Ferda, Promete gibi şiirlerinde gençlere seslenmiş, “Halukun Defteri” adlı kitabını gençler için yazmıştır. Atatürk de cumhuriyeti gençlere emanet etmiştir. O’nun “Gençliğe Hitabe”si en iyi söylev örneklerinden biridir. Bağımsızlığımızı, cumhuriyetimizi koruyup kollayacak olan gençlerdir. “Yurtta sulh, dünyada sulh” gençlerle olacaktır. Gençler olmasaydı tüm savaşlarda yenilir, tutsak yaşamak zorunda kalırdık.

Genç kimdir acaba, kaç yaşına olanları genç sayacağız? Bu konuda sözü gene Atatürk’e verelim. O, yurdu kaç yaşındaki gençlere emanet ettiği sorulduğunda, “Ben yaşça değil başça genç olanları kastediyorum” demiştir. O’na göre genç olmak genç fikirli olmak demektir. Bir kişinin düşüncesi genç değilse, eskiyse fiziki gençliği hiçbir işe yaramaz. Öyle sözde gençler vardır ki, çiçeği burnundadır ama yenilikleri benimsemez, tutucudur, dili yaşlıdır, eski Arapça, Farsça sözcükler kullanır, çağdışı düşünce ve görüşlerin tutsağıdır ya da pasiftir, pısırıktır, tembeldir. Yaşı yetmiş işi bitmemiş kişi ondan daha gençtir.

Hemingvay gençlerle arkadaşlık ettiği için genç kalabildiğini söylemiştir. Biz de onu örnek almalı, gençlerle fikir alışverişinde bulunmalı, onları asla küçümsememeliyiz. “ummadık taş baş yarar”, “Akıl yaşta değil baştadır” sözleri boşuna söylenmemiştir. Gençlerle aramızda duvar örmemeli, köprü kurmalıyız Deneyimlerimizden gençleri yararlandırmalı, bunu yaparken ukalalık yapmamalı, bilgiçlik taslamalı; öğüt vermekle, nutuk çekmekle kendimizden soğutmamalıyız. Unutmayalım ki gençlerin, çocukların öğütlerden ziyade iyi örneklere ihtiyaçları vardır. Kitap oku diye başlarının etini yiyeceğimize elimize bir kitap alıp okumalı, okuduğumuz kitaplardan güzel örnekler, yararlı bilgiler vermeliyiz. Kahvelerde sigara dumanları arasında oyun oynayacağımıza kitaplıklara koşmalıyız.

Avrupalılar oraya kaçan, hürriyet mücadelesi veren aydınlarımıza “Jön Türkler” adını vermişler, onlar da “Genç Osmanlılar” derneğini kurarak padişah baskısına karşı koymaya çalışmışlardır. Edebiyatımızın, sanatımızın gençlerle hayat bulup gelişeceğini, ilerleyeceğini bilen Ömer Seyfettin, Ali Canip Yöntemle birlikte “Genç Kalemler” dergisini kurmuş, edebiyatımızın, dilimizin gençleşmesi için o zamanın gençleri olan Ziya Gökalp ve Mehmet Emin Yurdakul gibi şair ve yazarları çevresinde toplamıştır. Namık Kemal kendisinden genç olan Recaizade Ekrem ve Abdülhak Hamit’i desteklemiş, yüreklendirmiştir. Aynı şeyi Recaizade Ekrem’in de yaptığını görüyoruz. Edebiyat-ı Cedide, Fecr-i Ati gibi edebi topluluklar genç şair ve yazarların bir araya gelişleriyle hayat bulmuşlardır. Nurullah Ataç Orhan Veli, Melih Cevdet, Oktay Rıfat gibi gençleri desteklemeseydi Garip şiir akımı daha doğmadan ölür, edebiyatımız yaşlı kişilerin hegemonyası altında kalırdı...

19 Mayısta gençlik bayramı yapıyoruz. Şöyle bir düşünelim bakalım, hangi ülkede var gençlik bayramı? Bu bayramın değerini bilelim, boş sözlerle, törenlerle vakit geçireceğimize bayramın gerçek bir bayram olması için var gücümüzle çalışalım; çağdaş uygarlık düzeyine ulaşmak olsun amacımız, gülüp eğlenmek, lafla peynir gemisi yürütmek değil!

“Dağ başını duman almış,

Yürüyelim arkadaşlar!”

Dur diyelim kötülüklere

Kavuşalım güzelliklere.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli,Okunacaklar, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

E- Dünyanın çekiciliği/Kültür - Sanat/milliyet blog

Dergi denince nedense aklıma samanlı sarı sayfaların kendine has kokusu ile hülyalara daldığım yıllarım gelir. Kapakta el emeği bir resim, içinde çeşitli yazıların ve şiirlerin bulunduğu, bir solukta göz gezdirilen ama yeni sayısı çıkana dek geçen sürede yeniden başlanarak sindire sindire okunan, reklâmın yok denecek kadar az yer kapladığı, gelirlerinin kısıtlı olduğunu anımsatan görünüşe sahip, siyah ve beyazın egemenliği altındaki eski

 dergiler.

Şimdinin pırıl pırıl kuşe kapaklı, cafcaflı dergilerini gören yeni kuşak ne bilsin. Gerçekten de böyleydi. Kıt kanaat geçinen, hatta geçinemeyen ama sanat aşkı ile yanan sevdalıların uğraşıydı dergicilik.

Aslında bu dergileri alanların da dergiyi hazırlayanlardan pek farkı yoktu.

Çoğu kez üç beş arkadaş minicik harçlıkları bir araya getirerek bir dergi alır ve sıra ile okurduk. Öyle bir paylaşımdı ki bu yeni sayı çıkana kadar dergi adamakıllı eskir en son okunanın evinde kalırdı. Bu sebepledir ki kütüphanemde dergiler yok denecek kadar az, olanlar ise neredeyse lime limedir.

Dergiler yıllar içinde elbette değişti. Kağıt kalitesi de baskı kalitesi de yükseldi ama reklâm sayfalarının çoğalması ile doğru orantılı olarak. Ancak bir gerçek de şudur ki eskiden çıkan dergiler ile şimdi çıkan dergilerin sayıları da değişti ters orantılı olarak. Edebiyat dergilerinin pek çoğu kapısına kilit vurdu yıllar içinde. Ayakta kalmayı başarabilmiş olanların da kendilerine göre sorunları mutlaka vardır ve olacaktır.

Ülkem insanı bilgisayarla tanışmasından kısa bir süre sonra internetle de tanışınca, hele hele web sitesi yapmayı, kendi tasarımını internette görselleştirmeyi keşfedince pek çoğumuz şair , yazar oluverdik. Esasen hepimizin mayasında olan bir şey bu.

Gün geçmiyordu ki yeni bir yazarın tanıtıcı mektubu posta kutularımıza düşmesin. Link adresleri bir anda tüm kullanıcılara ulaşıveriyor, sayfalara eklenen ziyaretçi defterlerine çokça beğenilerin üst düzeyde olduğu notlar yazılıyordu.

Bir eser yazabilme, yaratabilme becerisini kendinde bulamayanlar, edebiyat alanına ilgi duyanlar hazır yazılmış şiirler, öyküler, yazılar varken adeta ganimet bulmuş gibiydiler.

Hele hele eserlerin altındaki ismi silip kendi ismini oraya geçirmeyi marifet sanıp ona buna benim şiirim, yazım diye göndermeyi ahlâka aykırı bulmayanlar, sanata, emeğe saygıdan bihaber olanlar bu kervana eklenince bu alanda da kirlilik hızla yayılıverdi.

Elbette sanata aşık olan, saygı duyan kesim de boş durmuyordu. Onlar belki önce çekinerek yaklaştıkları interneti, basılı dergi maliyeti ile karşılaştırdıklarında çok ucuz, hatta bedava bulunca E Dergicilik de başlayıverdi.

Aslında kötü olmadı.

Her önüne gelenin yazıp çizdiği, pek çoğunun sayfasına koyduğu uyduruk bir sayaçla çok okunur olduğunu iddia ederek kendini kontrolün olmadığı (şimdilerde çıkan kanunla bir nebze de olsa kontrol edilebilir halde) bu boşlukta, konudan anlayanların da “biz de varız” demesi gerekiyordu.

Boşluk diyorum zira dergi denince nasıl eski dergileri anımsıyorsam, internet denince tıpkı uzay gibi kocaman bir boşluk algılıyorum.

Dergiyi ele alıp okumak ile bilgisayardan okumak birebir aynı olmasa da “okuma ihtiyacının karşılanmasındaki eksiği giderebilir” diye düşünüyorum. Ancak saklanmak istenildiğinde işler değişiyor. Basılı dergi el altında, hazır. Parayı ödediniz mi sizin oluveriyor. Baskısı için uğraşmıyorsunuz. E Dergiyi ise olanak verilmişse pdf formatında makinenize indirebilir ve isterseniz kendiniz basabilirsiniz. Dergi okurunun tercihine kalıyor basıp saklamak.

E Dergilerin hızla artması ilgiyi çekmekle birlikte beraberinde rekabeti de getirmekte. Ancak bu rekabetin dergide kaliteyi arttırmak yerine dergi sahipleri ve yazarlar arasında olması, çocukların kendi aralarında yaşadıkları kavgalarda çokça kullandıkları “benim babam , senin babanı döver” söylemini hatırlatmakta..

Olaya okur gözüyle bakarsak, okur kendisine sunulan dergiyi dopdolu görmek, tatmin olmak, okuduğundan keyif almak, bilgilenmek, kendini bulabilmek, yeni sayıyı özleme ve merak duygusuna kapılabilmek ister.

Gerek görsellikte, gerek içerikte zayıf olan bir dergi okuru ne kadar tatmin edebilir?

Koltuğuna oturduğunda okumak istediği dergisini eline alıp sayfalarını tek tek çeviremiyorsa, bu noksanlığın üzerine bir de içerik eksikliği varsa, tıklamaları sonuçsuz kalabiliyorsa, üstüne üstlük alışmaya çalıştığı bu dergi sürekli farklı sunuluyorsa ve diğer dergilerle olan rekabetini okura yansıtıyorsa ne kadar memnun olunabilir?

E dergilerin bir kesime değil her kesime hitap edeceği düşünüldüğünde belli görüşü savunan, kendi bakış açısından farklılıklara sımsıkı kapalı olan, fikrini empoze ederken sanatsal bakış açısını kaybedebilen bir dergi ne kadar okur bulabilir?

Dergilerin yayımlanacak eser seçimleri de bu bağlamda düşündürücü olmakta. Salt kendi fikrine uygun kelimelerle bezeli diye sanatsal açıdan hiç de doyurucu olmayan eserlerin neşri, eser seçimindeki isabetsizlikler ve adaletsizlikler, körlerle sağırlar birbirini ağırlar sözüne uygun davranışlar sergileme de bu dergilerin ciddiyetine gölge düşürecek bir unsur olarak karşımıza çıkmakta.

İşin bu faslında da editörler ve seçici kurullar konusunu irdelemek gerekir.

Dergi editörü ne kadar donanımlıdır?nasıl seçilir? Editör dergiye gönderilen tüm eserleri okur mu? Okursa neye göre tasnif eder gibi sorular hep olacaktır.

Bence bir editör gelen her yazıyı okumak zorundadır. Çok güvendiği kişilerden gelse bile.

Bu okuma ardından varsa hatalar düzeltilmeli ve yayın kuruluna gönderilecekler listesine almalıdır yazıyı.

Yayın kurulu denince; dil, yazım teknikleri ve ilgili konuda bilgi sahibi, alanında uzman kişiler geliyor akla ama eserlerin yayımlanmasına karar verecek olan seçici kurulların yeterlilikleri nedir? İyi-kötü, güzel –çirkin, edebi değeri vardır-yoktur ayrımı nasıl yapılmaktadır, seçme ve yayınlama onayını elinde bulunduran kişi/ler nasıl seçilir gibi sorular geliyor akla. Bu sorular uzayıp gidebilir.

Halka sunulan her ne olursa olsun gereken özenin gösterilmesi şarttır.

***

Konu ile ilgili yapabildiğim ufak bir araştırmada aldığım sonuçlar beni oldukça şaşırttı.

Bulunduğum şehirde bir üniversite olması bu küçük araştırmaya itti beni.

Gençlerin bir kısmı E- Dergileri hiç okumadıklarını söylerken, bir kısmı okuduklarını ama tümünü inceleyemediklerini söylediler.

Şiir yazanlardan bazıları bu tip dergilere şiir yolladıklarını, yolladıkları şiirler yayınlanmış mı diye arada bir baktıklarını, yayınlanmamışsa bir daha bakmayı canlarının istemediğini, şiirleri yayına alınmış ise çok mutlu olduklarını ve bunu internetteki diğer arkadaşlarına duyurduklarını, sayfa link adreslerini tüm adres listesinde bulunanlara yolladıklarını ifade ettiler. Bir kesiminse E-dergilerden haberi bile yoktu.

Ancak bu gençlerin hemen hemen hepsi basılı dergi de almıyorlardı. Gerekçeleri de paralarının yetmediği şeklindeydi. İnternetteki dergilerin parasız ve kolay ulaşılabilir olması hatırlatıldığında ya vakit darlıklarını öne sürdüler, ya da “işim olmaz” türünden kaçamak cevaplar verdiler.

İşin acı yanı bu üniversitedeki gençlerin pek çoğunun kitap okuma alışkanlıklarının sıfıra yakın noktada olduğunu, okuyanlara da “bunlarla vakit geçireceğine dersine çalış “ diye akıl verdiklerine şahit oldum.

Bilgisayar gençliği denilen bu tür bir garabet olsa gerek.

Genç kesime fazla hitap edemeyen E-dergilerin hedef kitlesi kimlerdir diye sormak gerektiği gibi, gençlerin edebiyata ve , E-ergilere neden sıcak bakmadıklarını da irdelemek gerekir kanısındayım.

Oysa öyle ya da böyle hemen hemen çoğumuzun şairlik tarafı ortaya çıkar belli yaş dönemlerinde. Ülkem halkının yarıdan çoğunun sanatçı ruhu taşıdığını düşünmekteyim.

Hemen hepimizin içimizdeki duyguları yazma, söyleme ihtiyacı duyduğumuz zaman dilimlerimiz olmuştur mutlak. Çoğunlukla gençlik dönemlerinde oluşan bu duygular zaman içerisinde kiminde geçiyor kiminde artan bir ilgi ve sevgi ile sürüyor.

Eğer E-Dergilerin hedef kitlesi gençlik ise bu kitleyi yakalamak için çok çalışmaları gerekmekte.

Yok eğer orta yaşlı kesim ise o zaman sunumların çok titizlikle yapılması lâzım.

Hızla yayılan internet önümüzdeki yıllarda hemen bütün evlere girecek diye düşünülürse; değişen okur profilinin iyi saptanması, okura verilmek istenen ile okurun almak istediği arasında denge kurulması, E-Dergide basın yayın ilkeleri ve telif haklarına uyulmasına özen gösterilmesi (elbette basılı dergilerde de ), yazın sanatına artı değer getirecek eserlerin seçilmesi, ciddi yarışmalarla okuma ve yazmaya teşvik edici organizasyonlara gidilmesi ile E-dergilerin okunma şansı daha çok artacaktır .

.

E-Dergilerin okur kitlesinin istenilen seviyede olmadığını ama bu dergilerin kişileri yazmaya teşvik ettiğini rahatça söyleyebiliriz.

Çok çeşitliliğin sunduğu avantaj ve dezavantajları bir arada bularak irdeleyenlerin, bu incelemeleri sonucu tercihlerini belli sitelere yönelteceği kesindir.

Üstelik kişilerin yazma ihtiyacının artacağını, gerilemek ve kötüye gitmek yerine daha iyiye, güzele ulaşmaya çalışacaklarını , bu çabaların da E-Dergileri hem kaliteye teşvik edeceğini, hem de dilimize daha fazla sahip çıkmak için çıtanın giderek yükseleceğini düşünüyorum.

Çıtanın yükselmesi yeni sanatçıların keşfinde faydalı bir yöntem de olabilir.

Ayrıca internette başkalarıyla paylaşılan her şey, günümüzün hastalığı meşhur olma, kendini teşhir etme, adı sanı bilinmeden yaşamaktansa bir şekilde kendini duyurabilme, gruplaşmış ve kendilerini herkesin üzerinde gören belli zümrelere karşı ben de varım deme fırsatını bulma, çoğu kez (bulunmanın kolay olmadığı zannıyla) normal yaşamda açıkça söyleyemediklerini özgürce ifadelendirebilme, hiçbir şansı olmadığını düşünürken bir şans yakalamış hissine kapılma, tanımadığı ve tüm yaşamı boyunca tanımayacağı insanları tanıma, tanışma, konuşma, araştırma, inceleme, bilgilenme, merak etme gibi çeşitli insani duyguların dışavurumu…

Üstelik size ait olan ve internet ortamında yayınlanan hemen her yazı, resim vb. yayınlanan saha herhangi bir şekilde sistem tarafından yok edilmediği sürece boşluk tabir ettiğim bu alanda uçuşup duracak ve dünyanın diğer ucunda yaşayan kişiye bir tıklama ile ulaşabilecek.

Eeeee belki de E-dünyanın çekiciliği burada saklı!

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli,Okunacaklar, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

Güler Sabancı' yı önderliğe çağırıyorum/Kültür - Sanat/milliyet blog

Kerem Oğuz pürüzsüz bir zihnin masum şahsiyetidir. Beni dürtükleyince klavyenin başına geçirmeyi başardı.

Bu yazı yazmak ne kadar zor zanaatmış. Yazdıkça cahilliğinle yüzleşiyorsun. Yazarlara acır oldum bu günlerde. Kimselerin bilmediği bir şeyleri biliyormuş gibi yaparak para kazanmakta zor olsa gerek.

Bu günlerde yıllarca ihmal ettiğim bir alan olan sanat tarihi konusunda ve bölük pörçük bildiğim şeyleri bir araya toparlamak için Sibirya ormanlarından çıkarak bozkırları fetheden Türk tarihini okuyorum.

Siyaset bilimcilerin Avrupa ve çevresini tanımlamak ve bu coğrafyanın azamet satan merkezini belirtmek için birazda içten içe küçümseme kokan Eski Dünya diye kullanılan bir deyim vardır.

Okuduğum sanat tarihi kitabı tamda bu duruma uyan bir Avrupalı sanat tarihçisi tarafından yazılmıştı. Bu konuda benim gibi bir cahili aydınlatan eser yararlı olurken, tarihsel süreçte sanat anlayışının gelişiminde belirleyici olacağına inandığım, ekonomik, siyasal, sosyal boyutlara yeterince yer vermeyerek kendini de sınırlayarak can sıkıcılaştı.

Avrupalıların uygarlık tarihinin her alanında olduğu gibi sanatta da kendilerini ve Hıristiyanlığı merkeze yerleştirmeleri okuduğum eserde de kendini belirginleştirmiş.

Doğuluların, oluşmasında belirleyici ve ortak bir sürü değeri görmezden gelerek kendisinin ürünü olan Avrupa’yı ötekileştirdiği büyük yanlışı, kültürünü ve dinini doğudan almamış, borçlu değilmiş gibi yok sayıp, küçümseyerek, Avrupa bu tavrıyla üretip, kışkırtıyor.

Bize de, bu konuları eskinin değil, yeni dünyanın merkezi ABD’li akademisyenlerin tüm uygarlığı kucaklayacak vicdanlı bir eserinden elden geçirmek gerekecek.

Çok önemsediğim ve değer verdiğim bizim burjuvazimiz 1 milyar dolar’lık kaynakları batılı burjuvaziye öykünerek kendi adlarında kurdukları üniversitelerde heba edeceklerine, mevcut üniversitelerde kendi isimlerini taşıyan bölümler açarak sosyal ve teknolojik araştırmaları ve yayınları kendi isimleriyle üretse dünya çapında çok büyük bir şöhrete sahip olurken, ülkemize de yararlı olurlar inancındayım.

Dünya çapında eski dilleri bilen uzmanları, dil bilimcileri, arkeologları, hukuk, siyaset, sanat, ekonomi, din v.b gibi uzmanları ve Rus, Çin, Hint, İran, Arap, Yahudi ve Avrupalı tarihçiler yanında bizim ve Türk dünyasının tarihçilerinin bir araya getirildiği akademik kadronun, Sabancı Türkoloji, Tarih Bölümünde öğrenci yetiştirip, bu devasa kadroyla yapılacak araştırmalarla üretilen eserler Sabancı ismiyle yayınlanırken, Sabancı İnsanlık, Türk Tarih Ansiklopedisi hazırlansa, bilimde belirlenen değil belirleyen ve dünya da şöhretli bir yer edinilmez mi?

Koç, Eczacıbaşı, Doğan, Türk iş ve sivil örğütler örneklerini gördüğümüz bağış müessesesinide işleterek, bu örnekte Hukuk, Çalışma Ekonomisi, Teknoloji, Müzik v.b gibi alanlarda şekil ve sözde değil, özde bilgiyi ve insan kaynağını üretirse, devlet de üretilen değeri satın alarak desteklerse, bu korku krallığının Toplumsal İktidarını yıkar, kendine güvenen liderler ve özgür demokrat bir toplum oluştururuz.

Yoksul Atatürk cumhuriyeti bu imkanlara sahip değilken daha ihtişamlı projeleri gerçekleştirdi.

Güler Sabancı çocukluğumdan beri takip ettiğim bence çok çekici olmakla birlikte, sınıfının sınırlarını aşmış, incelmiş rafine zevklerinin yanı sıra, iş kadını olmak dışında, kültür insanı olmanın da ipuçlarını gördüğümüz bir şahsiyet.

Güler Sabancı dan sınıfının ilerici rolüne önderlik edecek sorumluluğu göstermesini bekliyorum.

Çünkü onlardan sonra gelen kuşaklar ümit vermekten çok uzaklar.

Gelecek yazımda milliyetçilik, karanlıklar holdingi imajı, Nihat Genç, Yalçın Küçük ve dış mihraklar paranoya balonuna değmek istiyorum.Nasip.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli,Okunacaklar, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

Her gül için bir gün/Kültür - Sanat/milliyet blog

Gizlilik Tercihi Merkezi

Herhangi bir web sitesini ziyaret ettiğinizde site, tarayıcınızdan genellikle tanımlama bilgileri biçiminde olmak üzere bilgiler alabilir veya depolayabilir. Bu bilgiler; siz, tercihleriniz ya da cihazınız hakkında olabilir veya siteyi beklediğiniz şekilde çalıştırmak üzere

 kullanılabilir. Bilgiler çoğunlukla sizi doğrudan tanımlamaz ancak size daha kişiselleştirilmiş bir web deneyimi sunabilir. Bazı tanımlama bilgisi türlerine izin vermemeyi seçebilirsiniz. Daha fazla bilgi edinmek ve varsayılan ayarlarımızı değiştirmek için farklı kategori başlıklarına tıklayın. Bununla birlikte, bazı tanımlama bilgisi türlerini engellediğinizde site deneyiminiz ve sunabildiğimiz hizmetler bu durumdan etkilenebilir.

Onay Tercihlerini Yönet

Zorunlu Tanımlama Bilgileri

Her Zaman Etkin

Bu tanımlama bilgileri, web sitesinin çalışması için gereklidir ve sistemlerimizde kapatılamaz. Bunlar genellikle yalnızca sizin işlemlerinizi gerçekleştirmek için ayarlanmıştır. Bu işlemler, gizlilik tercihlerinizi belirlemek, oturum açmak veya form doldurmak gibi hizmet taleplerinizi içerir. Tarayıcınızı, bu tanımlama bilgilerini engelleyecek veya bunlar hakkında sizi uyaracak şekilde ayarlayabilirsiniz ancak bu durumda sitenin bazı bölümleri çalışmayabilir.

Performans Tanımlama Bilgileri

Performans Tanımlama Bilgileri

Bu tanımlama bilgileri, sitemizin performansını ölçebilmemiz ve iyileştirebilmemiz için sitenin ziyaret edilme sayısını ve trafik kaynaklarını sayabilmemizi sağlar. Hangi sayfaların en fazla ve en az ziyaret edildiğini ve ziyaretçilerin sitede nasıl gezindiklerini öğrenmemize yardımcı olurlar. Bu tanımlama bilgilerinin topladığı tüm bilgiler derlenir ve bu nedenle anonimdir. Bu tanımlama bilgilerine izin vermezseniz sitemizi ne zaman ziyaret ettiğinizi bilemeyiz.

İşlevsel Tanımlama Bilgileri

İşlevsel Tanımlama Bilgileri

Bu tanımlama bilgileri, videolar ile canlı sohbet gibi gelişmiş işlevler ve kişiselleştirme olanağı sunabilmemizi sağlar. Bunlar, bizim tarafımızdan veya sayfalarımızda hizmetlerinden faydalandığımız üçüncü taraf sağlayıcılarca ayarlanabilir. Bu tanımlama bilgilerine izin vermezseniz bu işlevlerden tümü veya bazıları doğru şekilde çalışmayabilir.

Hedefleme Amaçlı Tanımlama Bilgileri

Hedefleme Amaçlı Tanımlama Bilgileri

Bu tanımlama bilgileri, sitemizde reklam ortaklarımız tarafından ayarlanır. Bunlar, ilgili şirketler tarafından ilgi alanları profilinizi oluşturmak ve diğer sitelerde alakalı reklamlar göstermek için kullanılabilir. Benzersiz olarak tarayıcınızı ve cihazınızı belirleyerek çalışırlar. Bu tanımlama bilgilerine izin vermezseniz farklı sitelerde size özel reklam deneyimi sunamayız.

Sosyal Medya Tanımlama Bilgileri

Sosyal Medya Tanımlama Bilgileri

Bu tanımlama bilgileri, içeriğimizi arkadaşlarınız ve ağınızla paylaşabilmenizi sağlamak için sitemize eklenen çeşitli sosyal medya hizmetleri tarafından ayarlanır. Diğer siteleri kullanırken de tarayıcınızı izleyip ilgi alanı profilinizi oluşturabilirler. Bu durum, ziyaret ettiğiniz diğer sitelerde gördüğünüz içerikleri ve mesajları etkileyebilir. Bu tanımlama bilgilerine izin vermezseniz bu paylaşım araçlarını kullanamayabilir veya göremeyebilirsiniz.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli,Okunacaklar, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

Aynalar puslanmadan/Kültür - Sanat/milliyet blog

Efendim Atasözleri bir milletin aynasıdır. Onlarda kendimizi görürüz. Bir hayatın tamamını iki güzel sözde toplayabiliriz. Her bölgenin kendi hayat şartlarının getirdiği o asuyane sözler damla damla dökülmüştür yüreğimize. Ülemizde buna benzer birçok atasözleri vardır. Bunlardan bazılarını irdelemeye çalışacağız.

"Esnafsan azdan başla, hayvancıysan dağda kışla" . Her şeyin yerinde ve zamanında olması gerektiğini belirtir. Yapacağımız bir işi yavaş yavaş büyütmeyi işi öğrenerek damlaları artırarak yapmamızı belirtmektedir. Evin altında hayvan bakmakla hayvancı olunmayacağını hayvancılık yamak isteyenin dağlarla dost kalacağını belirtir.

"Oğul oğul olursa katar yer, oğul oğul olmazsa satar yer" yetiştirilen çocuklarımızın durumun anlatan bir atasözüdür.. Bir ağız iki kulak, bir söyle iki dinle. Birlik olmazsa dirlik olmaz. El atına binen çabuk iner. Kocana göre bağla başını, horandana göre pişir aşını. Kızını çok seven kocasından , oğlunu çok seven hocasından eder..

Daha böyle birçoğunu bildiğimiz atasözleri hayatın içinde pişmiş tuğla gibi hayat apartmanımızı birer birer örmektedir. Bunları dikkatle incelediğimizde bir sarsıntı anında yıkılmadan ayakta kalabilecek daireler, köprüler gibi ayakta duracağımızı hissedebilmektir. Dağ bölgemiz de sıkıntılar içerisinde yaşayanlar olarak bir kayanın içerisinden gül yetiştirmeyi, insanlarımıza birlik olmayı, toplu ve organize bir toplum olmayı anlatalım. Hikâyeler ve atasözleri toplumları ayakta tutmak birlikteliği sağlamak içindir.

Hayat şartlarının ağırlaştığı günümüzde birlikteliğe daha çok ihtiyacımız var.

Bugün ekonomik sıkıntı ile insanlar kültürlerini, geçmişlerini unutmaya yüz tutmuşlardır. İnsan önce karnını doyuracak ki ondan sonra kültürel ve sanatsal faaliyetlere katılım olacak maalesef ne zaman Türkiye ekonomik anlamda biraz düzlüğe çıksa bir darbe veya terör faaliyetleri ile ekonomik sıkıntılar başlıyor. O zaman bu durum insanımızın her alanda büyümesini engelliyor. İşte böyle zamanlarda içte ve dışta bizim birlik ve beraberliğimizi bozmak isteyenlere karşı daha çok milli ve kültürel değerlere sahip çıkmalı, atasözlerimizi, türkülerimizi, fıkralarımızı, el sanatlarımızı, bibi biz yapan değerlerimizi korumalı ve onlara sahip çıkmalıyız.

Bir atasözü ile “Koca çınarın gürlemesi dalı budağı ile” derler bizlerde dal ve budaklarımıza sahip çıktığımız takdirde birlik içinde gürleyip harlayacağız. İşte o zaman dağ yöremiz ve bu güzel ülkemiz varacağı hedefleri önceden aşacaktır. Aynalar puslanmadan kendi aynamızı kendi kültürümüzü korumalı ve sahip çıkmalıyız. Ayna puslandıktan sonra nemlenir, bozulmaya başlar ondan sonra aynadan yararlanamayız. Yitip giden değerlerimiz bizden kopan organlarımızdır. Organlarımız olmadan yarım baş ile ne yapılabil inir ki

Kendimizi kandırmadan daha düzenli bir hayat için bir sistem sahibi ekip çalışması içinde olan küçük hedefleri değil büyük hedefleri hayal eden bir düşsel yapı içinde olmalıyız. Bu sistemde bütünlük çok önemlidir. Bir alanda alınan bir karara bütün ekip uyduğu müddetçe başarı gelecektir. Eğer bir organ görevini yapmazsa yenisi ile değiştirilecek ve sistem bütünlüğü bozulmadan çalışmalara devam edilecektir.

Atasözlerimiz bize toparlayıcı örf adetler gibi ekip ruhuna yön vermeli, toplum hayatında örf ve adetlerin yerini aldığı gibi güzel hasletleri ön plana çıkarmalıdır. Dağ yöresinin insanı olarak küreselleşen dünyada sen ben kavgası yerine ayakta durabilmeyi, adam gibi yaşayıp adam gibi kalabilmeyi sağlamalıyız.

Verilen sözler ve vaatler sonuna kadar durabilecek beyinler arasında alınır. Beyni kendisinin olmayanların vermiş olduğu her hareket, çivisi çıkmış keser gibidir. Kime savrulacağı belli olmaz. O halde fırtınalara karşı hep birlikte ayakta duralım. Dostlar arsındaki kötü izleri kuma yazalım ki rüzgâr veya yağmur yağdığında silsin. İyi hasletlerimizi de kayalara yazalım ki iyilikler hiç kaybolmasın sürekli hatırlansın.

Bu amaçla atasözlerimiz bizim için kayalara yazılmış birer iyi hal kâğıdı gibidir. Bunlarla ayakta kalıp bunlarla kendimize yön vermeli her türlü fırtınada kaybolmayan, bizleri yıkmayan, daha çok kaynaştıran bu izlere bakıp birbirimize daha çok destek olmalıyız.? Atasözlerimize, organlarımıza, bölgemize ve ülkemize sahip çıkmalıyız.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli,Okunacaklar, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

Leyla ile Mecnun oyunu/Kültür - Sanat/milliyet blog

Sen yalnız geceleri yanarsın ey mum, bense yanarım gündüz ve gece;

Sen yaş dökerek anlatırsın macerayı, bende hersey bir bilmece....

Fuzuli'nin ünlü eseri Leyla vü Mecnun'dan yola çıkarak İskender Pala'nın yazdığı, Yalçın Tura'nın müziklerini yaptığı ve Ali Taygun'un yönettiği müzikli oyun bu sezon İstanbul Şehir tiyatroları tarafından sahneleniyor.

 Minyatürlerden, Brecht'ten ve P.Sills'ten etkilenerek bir nevi masal tiyatrosu oluşturulmuş.

Biri soprano, biri oyuncu, diğeri de dansçı 3 Leyla çıkıyor karşımıza ve 3 de Mecnun. Biri şarkı söylerken, diğeri konuşuyor, bir diğeri de dans ediyor.Leyla ile Mecnun hikayesinde birbirini çok seven ve örneğine günümüzde pek rastlanmayan iki genç çıkıyor karşımıza. Leyla'nın ailesi, onu Kays'a vermeyince Kays öyle bir duruma düşüyor ki halk ona Mecnun adını veriyor. İşte bu gençlerin ölümsüz aşkı sahnede bize gösterilmeye çalışılıyor.

Normal bir tiyatro izleyicisinin uzun ve sıkıcı bulması normal olmakla birlikte opera ve müzikal sevenlerin beğeneceğini düşündüğüm bir oyun. Sahneler genelde karanlık ve kasvetli ama bu da zaten konunun özünde var.

Kalabalık bir kadronun rol aldığı oyun için büyük emek harcandığı kesin.Ayrıca müzikler canlı çalınıp söyleniyor, playback yok. Bu arada Basbakanimiz, 14 Şubatta eşiyle birlikte bu oyunu izlemiş. Kavuşamayan sevgililerin hikayesi, günün anlamına pek uymasa da sevgili, sevgilidir, değil mi??

Kısaca ;öznesi insan, fiili aşk olan bu dünyada yaşamak ne güzel şey.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli,Okunacaklar, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

Kehribar ve odası 2/Kültür - Sanat/milliyet blog

Efsaneye göre, ''Güneş Tanrısı Helios’un oğlu Phaeton, bir gün babasını ziyarete gider. Babasından azgın atların çektiği arabasını ister. Helios bu hediyeyi vermek istemez. Çünkü bir ölümlünün bu arabayı sürmesi çok tehlikelidir. Denizden tepelere çıkan yol, çok dik ve yalçındır. İniş yolu daha da zordur, hele o

 azgın atlarla…Merak ettiği burçlar boğa, aslan, akrep, yengeç gibi O’nu öldürmeye çalışacak korkunç yaratıklarla doludur.

Başka ne dilerse yapabileceğini, ama arabadan vazgeçmesini ister. Phaeton ısrar eder. Babası arabayı getirtir. Oğluna dizginleri sımsıkı tutmasını tembih edip, tekerlek izlerinden ayrılmamasını öğütler.

Phaeton atların hızla ileri atılmasıyla yola çıkar. Sürücünün acemi olduğunu anlayan atlar şimşek gibi yol almaktadır. Hızla yokuşu tırmanan arabada Phaeton dehşet içinde kalır ve heyecandan dizginleri elinden kaçırır. Bunun üzerine başıboş atlar çılgıncasına yeryüzüne inmeye başlar. Arabanın güneşten getirdiği sıcaklık yüzünden tepeler tutuşur, vadiler ateşin ısısıyla buharlaşır. Bunu gören Zeus, eline yıldırımı alıp Phaeton’a fırlatır. Yıldırımın çarptığı delikanlı, arabadan düşüp ırmağın sularına gömülür, ölmüştür. Kızkardeşleri Heliadlar üzüntü ve korkuyla ağlamaya başlarlar. Ağlaya ağlaya ağaçlara dönüşürler. Gözyaşları o ağaçlardan sızan reçinelerdir, kehribara dönüşene kadar ağlamaya devam ederler. Yıllar sonra deniz hala o kehribar gözyaşlarını kıyıya getirmektedir.''

Bu, kehribarın oluşumuna dair anlatılan efsanedir. Yantarni Müze'de(Kehribar Müzesi) gerçekten, akan gözyaşına son derece benzeyen örnekler de gördük. Başparmak iriliğindeki kehribar örnekleri efsaneyi doğrularcasına gözyaşı damlaları şeklinde idi.

Kehribarın, gerçekte ağaç reçinesinin 40-50 milyon yıllık fosili olduğunu önceki yazıda anlatmıştım. Bu etkileyici cevherin en ilginç hikayesi, Yantarni Komnata’nın (Kehribar Odası) tarihçesidir. Günümüzde St. Petersburg - Çarskoe Selo’daki yazlık Katerina Sarayı’nın en dikkat çekici bölümü olan Kehribar Odası, 2003 yılında ziyarete açıldı. Bu yeniden yapılmış haliydi. Orijinali, en son 1945 yılında Königsberg’de (bugünkü Kaliningrad) görüldü. Ondan sonra sırra kadem bastı. Hala da nerede olduğu bilinmiyor.

Fikir, ilk defa Prusya Kralı 1. Frederick’ten çıkmıştı. Satranç takımından piposuna kadar pek çok eşyasını bu materyalden yaptırırdı. O kadar meraklısıydı ki, neden çalışma odasının duvarlarında da işlemeli kehribarları görmesindi? 1701 yılında mimarını panellerin yapımı ile görevlendirdi. Müfrezeleri dört yıl boyunca Baltık kıyılarında mücevher değeri taşıyan kehribar aradı, topladı. Kaba kütleler, dilimleniyor, parlatılıyor, işlemeye hazır hale getiriliyordu. Sanatçılar tarafından rölyeflerle bezenen parçalar, parlaklığı artsın diye arkasından gümüşle kaplanıp mozaik panellere yerleştiriliyordu. 1712 yılında kısmen tamamlandığında, o sırada Prusya’yı ziyaret eden Çar Büyük Petro odayı gördü ve işçiliğine hayran kaldı.

Bir yıl sonra 1. Frederick ölmüştü. Yerine geçen oğlu, 1. Frederick William, babasının kaprisi uğruna daha fazla para harcamak istemedi, panellerin sökülüp paketlenmesi emrini verdi.

1716 yılında İsveç’e karşı yapılan Rusya-Prusya antlaşmasının hatırası olarak da bu panelleri törenle Çar’a hediye etti. Paneller, bir yıl sonra, o sıralarda Büyük Petro tarafından yeni başkent olarak yaptırılmakta olan St. Petersburg’a götürüldü. Karşılığında Çar, Prusya Kralına 248 asker, bir torna tezgahı ve kendi yapıtı olan bir şarap kadehi hediye etmişti. Buna rağmen panellerle ilgilenmedi ve bir depoya koydurttu. Muhteşem panellerin tekrar gün ışığına çıkması için aradan 30 yıl geçmesi gerekti. Çariçe Elizabeth, panellerin Saray Mimarı Rastrelli’den Kışlık Sarayın çalışma odasında sergilenmesini isteyene kadar.

Çariçe 1755 yılında panelleri 2.Dünya Savaşına kadar kalacakları Çarskoe Selo’daki yazlık saraya taşıttı. İşte efsanevi oda, Katerina Sarayı olarak bilinen bu sarayda tamamlandı. Çalışmaları 20 yıl sürdü. Orijinali 36 m2 idi, 48 m2 daha ilave edildi. Yüksek oda duvarları 7.5 mt’ye kadar kehribarla kaplandı. Tamamı kırmızı, kahverengi, sarı, turuncunun tonlarında; küçük heykeller, çiçek desenleri, hanedan armaları, küçük taşlar ve kabuklarla işlenmiş, son derece gözalıcı bir ortam yaratılmıştı. Döşemede duvarlar kadar muhteşem girift işlemeli ahşap işi kullanılmıştı. Tavanda Rus saraylarında sıkça gördüğümüz resimlerden biri yer alıyordu.

1770 yılında tamamlandığı açıklanana kadar Königsberg’li (bugünkü Kaliningrad) beş usta çalışmıştı. Oda, diğer kehribar sanat eserleri ve imparatorluk hazinelerinin de sergilendiği bir yer olmuştu. Çariçe, yabancı konuklarını etkilemek için bu çok sevdiği odayı düzenli kullanır oldu. Sonraki imparatorlar da bunu devam ettirdi. Dekorasyona en son eklenen obje, 1913 yılında son Çar, 2. Nikola tarafından satın alınan kehribar taç idi.

İnanılmaz bir şekilde 170 yıl dayanan paneller, Bolşevik Devrimi’nde de bozulmadı. Arada restore edildiği yıllar oldu. 1940 larda geniş kapsamlı bir restorasyon planlandığı için panellerin fotoğrafları çekilmişti. Ama ne var ki, 1941’de Alman birlikleri Sovyetler Birliği’ni istila etti. Eylülde, Katerina Sarayı da dahil olmak üzere Leningrad (bugün St.Petersburg) civarındaki sarayları ele geçirdiler.

Rusların üç yıl boyunca karşı koyduğu Alman kuşatması sırasında şehirdeki sanat eserlerini koruma fedakarlıkları her türlü takdire şayan bir olaydır. Kum torbalarına sararak yer altına, toprak altına sakladıkları paha biçilmez sanat hazineleri, bugün Dünya’nın en büyük müzelerini onlara kazandırmış durumdadır.

Katerina Sarayı’ndan taşınabilir objeler Almanlardan kaçırılabilmiş. Ne yazık ki Kehribar Odasının panelleri yerlerinden sökülememiş. Aceleyle üzeri bir kat duvar kağıdıyla kapatılan kaplamalar, Almanların gözünden kaçmıyor. Hitler, Kehribar Odası’nın esas yeri olduğunu düşündüğü Königsberg’e iade edilmesi emrini veriyor. (O yıllarda Königsberg henüz bir Alman şehriydi.) Altı kişi 36 saat uğraşarak panelleri yerinden söküyor. Titizlikle sandıklara yerleştirilen yirmi ton kehribar kamyon ve trenlerle batıya yollanıyor. Alman gazete haberlerinde çıkan ‘’Kehribar Odası evine döndü’’ haberleriyle Königsberg Kalesi’nde monte edilmiş ve Nazi müzeleri arasında en popüleri olmuş.

1944 de Königsberg müttefikler tarafından bombalanmaya başlıyor. Panellerin küçük bir kısmı hasar görüyor. Ondan sonra olanlar belirsiz. Sovyet ordusu Königsberg’e yaklaşırken kehribar panelleri sandıklanıyor ve Saksonya’ya gönderilmek üzere yol çıkarılıyor. Sandıklar son defa nisan 1945 de görülüyor. Yapıt böylece ortadan yok oluyor. 2. Dünya Savaşı sırasında Hitler ve Nazilerin, Dünya çapında pek çok sanat eserini, işgal ettikleri ülkelerden yağmalayarak ya özel mülklerinde saklamış ya da Güney Amerika ülkelerine kaçırmış oldukları biliniyor. O zamandan beri ortaya çıkmayan pek çok hazine gibi, Kehribar Odası’nın akibeti de bugün hala meçhuldür.

Ben bu aralar Kaliningrad’da yaşıyorum. ‘’Königsberg’’, Rusya’ya ilhakından önceki ismi... Kehribar Odası’nı St. Petersburg’daki Katerina Sarayı’nı gezerken görmüştük. Kaliningrad’daki Kehribar Müzesi’nde ise bu tarihçe ve bazı siyah beyaz fotoğraflar var sadece…Burada anlattığım hikayesini ise ben de yeni öğrenmiş bulunuyorum. Bizim gördüğümüz ‘’oda’’ 2003 yılında açılanıydı. 1940 lardan önce restorasyon niyetiyle çekilen orijinal oda fotoğrafları rehberliğinde yeniden yapılmışıydı. Saray gezimizde oda duvarlarına bakarken epey etkilenmiştik. Bu geçmişi o zaman biliyor olsaydım daha da ilgi çekici olacaktı. Şans eseri uzun süreler kalma imkanı bulduğum iki Rus Şehri bu hikayenin ana ekseninde yer alıyorlar. Son günlerde okuduğum Steve Berry’nin ‘’Kehribar Odası’’ isimli romanı da cabası oldu.

Yurtdışına sadece gezi amaçlı çıkma adeti bizde ne yazık ki pek fazla değil. Ama hasbelkader gidilen yer hakkında edinilen bu tür bilgiler, oranın tadını almakta çok faydalı olabiliyor. Kaliningrad, Türkiye’den turistik amaçlı gelinecek bir yer değil, ama St. Petersburg’a bizden pek çok tur gidiyor. Yolunuz düşerse Kehribar Odası’nı muhakkak görmenizi öneriyorum.

-‘’Amber is trying to communicate with us, but we are still unable to understand and discover all its secrets.’’(Kehribar bizimle iletişim kurmaya çalışıyor, fakat biz onun bütün sırlarını anlamak ve keşfetmekten hala uzağız.) -The Bakken Museum web site

Kaynakça…Kehribar Müzesi (Kaliningrad), Kehribar Odası (Steve Berry romanı), Skylife Dergisi, The Bakken Müzesi web sitesi.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli,Okunacaklar, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

ODTÜ - Demirel - 1965' te yayımlanan bildiri ve imzalar/Kültür - Sanat/milliyet blog

Tarih çok şeyler öğretiyor insana. Geçmişten günümüze ve geleceğe tarih bilmek önemlidir.

İşte bir örnek. Eski Cumhurbaşkanı ve Başbakan Süleyman Demirel, 27 Mart 2007 salı günü, Bilkent Üniversitesi'nde katıldığı bir söyleşide kendisine sorulan bir soru üzerine özetle:

"ODTÜ'lü öğrenciler nerede?", diyerek gündemde olan bazı sorunlara neden tepkilerini getirmediğini sormuştu.

Bu sorunun yanıtı tarihte var.

10 Ekim 1965 günü genel seçimler yapılmış ve çoğunluğu Adalet Partisi almıştı.

Adalet Partisi (AP) Genel Başkanı Süleyman Demirel'e hükümet kurma yetkisi verilmiş ve Süleyman Demirel Başkanlığında bir hükümet kurulmuştu.

Duyarlı Türk vatandaşları, yeni kurulan hükümetin dış politikası konusunda ne gibi tavır belirlemesi yönünde görüşlerini belirten bir bildiri yayımladı.

Bildiri 1965 yılında yayımlandı ve o günkü sorunları yansıtıyordu.

Örneğin:

1965 yılında ABD, Vietnam'da soykırım yapıyordu.

2007 yılında ABD, Vietnam'a benzetilen Irak'ta yine soykırım yapıyor.

Turhan Feyizoğlu

Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ), Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi (SBF) ile Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne mensup 38 profesör, doçent ve asistan, 28 KAsım 1965 günü, ortak bir bildiri yayınlayarak, Türk dış politikasının, bağımsızlıkları için savaşan ulusların karşısında değil, yanında olması gerektiğini belirtmişler, Vietnam savaşına Türkiye’nin tepki göstermemiş olmasını eleştirmişlerdir.

Bildirinin metni şudur:

“Kıbrıs konusunun Birleşmiş Milletler önünde tartışılmakta olduğu şu günlerde, gelişmekte olan ülkelere karşı Türk dış politikasıyla ilgili aşağıdaki gerçekleri kamuoyuna açıkça bildirmek isteriz.

Batının Uydusu

Herşeyden önce Türkiye, bağımsızlığı için savaşan ulusların karşısında değil, tamamen yanında yer alan bir dış politika izlemelidir. Oysa ilk kurtuluş savaşını vererek bütün esir milletlerin saygısını kazanmış olan memleketimiz, bağımsızlığına kavuşmak için İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana birer birer savaşmağa başlayan uluslara gereken ilgiyi göstermemiş, yavaş yavaş onların saygısını yitirmiştir. Hele kurtuluş savaşlarının özellikle yoğunlaştığı son yıllarda, Türk dış politikası, bu uluslara karşı tamamiyle kayıtsız kalan, yurdumuzu batının bir uydusu gibi gösterecek kadar aşırı batı taraftarı bir dış politika olmuştur.

Kıbrıs ve ABD

Bu politika, ne yazık ki bugün de niteliğinde herhangi bir değişme olmaksızın devam etmektedir. Oysa bugün, bağımsızlığına birer birer kavuşmakta olan bu ülkeler, uluslararası alanda ihmal edilemeyecek bir önem kazanmış bulunuyorlar. Bu ulusların esaretten kurtulma yolundaki savaşlarına Türkiye’nin aslında bir ödev olarak göstermesi gereken anlayış ve destek, aynı zamanda hem kısa, hem de uzun süreli uluslararası haklı davalarımıza, bugünkü müttefiklerimizin verdiğinden daha büyük ve daha etkili bir güç de kazandıracaktır. Örneğin müttefikimiz Amerika Birleşik Devletleri’nin, Kıbrıs sorunu için kendi çıkarlarına daha uygun düşen Enosis çözüm yolunu benimsediği görülmektedir. Bağımsızlıklarına yeni kavuşmuş olan ülkeler ise, Kıbrıs’ın bağımsız, tarafsız, yabancı askeri üslerden arınmış ve iki milli topluluğun haklarını koruyacak federal bir devlet olmasını kolaylıkla destekleyebilirler. Bizce Kıbrıs sorunu için bulunabilecek en iyi çözüm yolu budur ve bu yol, bağımsızlığına yeni kavuşan ülkelerin sevgi ve desteğini kazanabilir. Yeter ki Türkiye, esaretten kurtulma savaşlarında bu uluslardan anlayış ve desteğini esirgemesin.

Vietnam Savaşı

Örneğin bu uluslardan biri, bütün varlığıyla bağımsızlığı ve toprak bütünlüğü için savaşmakta, fakat karşısında Amerika Birleşik Devletleri’nin en korkunç silahlarını bulmaktadır. Bu ulus, Vietnam ulusudur. 1954’te Fransız sömürgesi olmaktan kurtulan Vietnam’ın tarafsız, bağımsız ve ne Sovyetler Birliği’nin, ne Amerika’nın ve ne de Çin’in uydusu olmayan bir devlet haline getirilmesi yolundaki Cenevre Konferansı kararlarını Amerika Birleşik Devletleri kabul etmemiş, Güney Vietnam’daki Katolik azınlığı, Budist köylü çoğunluğa karşı desteklemiştir. Katolik azınlıkla Vietnam halkı arasındaki savaşa Amerikan askerleri aktif bir şekilde katılmış, böylece bu tarihten beri bu ülke barış yüzü görmemiştir. Güney Vietnam ile Kuzey Vietnam arasındaymış gibi gösterilmek istenen savaşa Amerika Birleşik devletleri artık resmen de katılmış, bu ülkedeki Amerikan askerlerinin sayısı 200.000’e yaklaşmıştır. Amerikan uçakları, savaşı ülkenin kuzey kesimine bulaştırarak burayı dört aydan beri insafsız bir şekilde bombardıman etmiştir. Onbir yıldanberi süregelen Vietnam savaşları, hesabı bilinmeyen ölçüde insan hayatına, tasavvurların ötesinde acıya ve gözyaşına sebep olmuştur. Bize göre Vietnam’da savaş derhal durdurulmalı, Vietnam halkının temsilcileriyle, ilgili devletler arasında yapılacak görüşmelerle 1954 Cenevre Antlaşmaları’nda öngörülen biçimde bir çözüm kabul edilmeli ve bundan sonra Vietnam’da hiç bir yabancı müdahalesine müsaade edilmemelidir.

Aydın Çevreler

Geçmişte kurtuluş savaşı veren Mısır, Cezayir ve Dominik gibi ülkelerdeki saldırılara karşı bütün uygar toplumlarda tepki gösterildiği ve son olarak Amerika’nın Vietnam’da üzerine aldığı rol, başta Amerikan toplumunun kendisi olmak üzere her yerde şiddetli tenkid ve protestolara yol açtığı halde, Türkiye’de ne hükümetler, ne de aydın çevreler bu konularda öğünülebilecek bir tutum göstermemişlerdir. Haberlerini çoğunlukla Amerika ve Avrupa haber ajanslarından edinerek halka duyuran yayın kaynakları, örneğin Vietnam sorununu hâlâ komünist tecavüzüne uğrayan bir ülkenin savunulması şeklinde göstermektedirler.

Gerçekleri Halka Duyurmak

Oysa bugün kurtuluş savaşı yapmakta olan uluslara Türkiye’nin göstereceği ilgi ve yakınlık bütün az gelişmiş toplumlar gözünde Türkiye’nin hakkı olan itibar ve saygıyı sağlayacak, ülkemizin kendi haklı uluslararası davalarını bu uluslara daha güçlü bir şekilde anlatmasına imkân verecektir.

Bizler, Üniversiteler kanunu gereğince, ‘gerçekleri halka yaymak’ görevi ile hareket eden üniversite mensupları olarak, az gelişmiş ülkelerle yurdumuz arasındaki ilişkileri yakından ilgilendiren bu sorunları kamuoyuna açıkça bildirmeyi ödev sayıyoruz.”

İMZALAR

Bildiride şu imzalar bulunmaktadır:

Orta DOğu TEknik Üniversitesi (ODTÜ) mensupları: Doç. Dr. Yorgi DEMİREL.

ODTÜ Asistanları: Şadi CİNDORUK, Ergin GÜNÇE, Metin HEPER, Selim İLKİN, Turgut VAR, Dr. Yaşar GÜRBÜZ, Hasan ÇELİK, Haluk ERLAK, Fikret GÖRÜN.

Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi (SBF) mensupları: Prof. Bahri SAVCI, Prof. İbrahim YASA.

Ankara Üniversitesi SBF Doçentleri: Mümtaz SOYSAL, Tuncer BULUTAY, Ruşen KELEŞ, İsmail TÜRK, Haluk ÜLMAN.

Ankara Üniversitesi SBF Asistanları: Alparslan IŞIKLI, Güney AKALIN, Üren ARSAN, Vahdet AYDIN, Erdoğan GÜÇBİLMEZ, Çelik KURDOĞLU, Bilsay KURUÇ, Oğuz ONARAN, Özer OZANKAYA, Oral SANDER, Duygu SEZER ile Dr. Ahmet DEMİR, Dr. Sait DİLİK, Dr. Gündüz ÖKÇÜN, Dr. Mehmet SELİK, Taner TİMUR, Mete TUNCAY.

Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi mensupları: Asistan Ahmet GÖKDERE, Ahmet KUMRULU, Yıldırım ÜLER, Doğu PERİNÇEK.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

Doğunun filozofları/Kültür - Sanat/milliyet blog

Doğunun filozofları denince aklıma ilk gelen isim Ömer Hayyam oluyor nedense. Herkes onu şair olarak bilir, şiirleriyle tanır. Oysaki Ömer şairliği kadar filozof, matematikçi, astronom, doktor ve doğa bilimcisi yönleriyle de hayatın içinde olmuştur. Hayyam, doğulu bir düşünce ve şiir adamı olmasına rağmen batıda gerçek değerini bulmuştur. Yunan filozoflarıyla bir yakınlığı olduğu için mi ya da gelenekleri

 kırıp özüne inmek istediği için mi bilgin olduğu kadar bilimden kuşku duyduğundan mı yoksa… Sanırım bunda Hayyam’ın şiirlerinin kendi yazdığı orijinallerinin olmamasının ve halkın meydanın anlayacağı dille konuşmuş olmasına rağmen bu kelimelere halkın zor anlayacağı yada yanlış anlayacağı anlamlar yüklemiş olmasının da katkısı olmuştur. Yani bunda birazda Hayyam’ ı çevirenlerinde etkisi olmuştur. Fransızlar da aynı şeyi Homeros’a yapmadılar mı Homeros’u yüzyıllarca bir akademi üyesiymiş gibi konuşturmadılar mı? Ben bu çeviriler içinde Sabahattin Eyuboğlu’nun çevirisini beğenirim. Zaten Hayyam’ın dörtlüklerini ondan tanıdım diyebilirim.

Hayyam’ı sevmemin en önemli nedeni benim gibi onunda cevap aradığı sorular olmasıdır… Kimim ben? Evrendeki yerim ne? Evrende zaman neden bu kadar uzun? Neden insan ömrü çok kısa? Neden kavrayış gücüm evreni anlamama yetmiyor? Evrenin sonsuz zamanı karşısında bir göz kırpması kadar kısa olan insan ömründe neden benlik davası, mal, mülk, para, şöhret, batıl inançlar, anlamsız savaşlar peşinde koşup duruyoruz? Evet neden cehaletin karanlıklarında bir birimizle didişip duruyoruz bunu hiçbir zaman anlayamayacağım. Bu konuda söylenecek çok şey var ancak bu seferlik Ömer Hayyam’ın bir dörtlüğüyle sözlerimizi noktalarken söylenecek sözleri ileriki bir zamana bırakalım…

Ben olmayınca bu güller, bu serviler yok.

Kızıl dudaklar, mis kokulu şaraplar yok.

Sabahlar, akşamlar, sevinçler, tasalar yok.

Ben düşündükçe var dünya, ben yok o da yok.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More

Kehribar ve odası 1/Kültür - Sanat/milliyet blog

(Alman Der Spiegel dergisinin haberine göre, kayıp Kehribar Odası bulunmuş. Bir mağaradaki değerli kalıntılara ulaşmak oldukça zormuş. Ama hazine avcıları buna çalışacaklarmış. Bir yıl önce detaylı hikayesini yazdığım bu yapıt hakkındaki en taze haber bu...)

St. Petersburg’da, yazlık Katerina Sarayı’nda bir oda vardır. 7.5 mt yüksekliğindeki duvarları tamamen işlemeli kehribarla kaplıdır. Sarayın en ilgi çekici bölümü olan bu oda 2003 yılında turistlerin ziyaretine açıldı. Yıllardır süren restorasyonu o yıl bitmişti. Orijinal yapıt 2. Dünya Savaşı’ndan sonra yok olmuştur. Ziyarete açılan yer, tarihi eserin günümüz Rus sanatçıları tarafından yapılan bir kopyasıdır. Efsanevi bir sanat eseri olan ‘’Kehribar Odası’’ nı bulma çabası, günümüzde çoksatar bir romana bile konu olmuştur. Etrafında gizem dolu söylencelerle yok olan bu sanat eserini meydana getiren malzeme, rusçası ‘’Yantar’’ olan kehribardır.

Şu anda bir ‘’kehribar ülkesi!’’ndeyim. Bahsettiğim yapıtın tarihçesinde, epeyce yeri olan bu şehir Königsberg’dir. Almanca olan bu isim, şehir 1946 yılında Rusya’nın eline geçtikten sonra Kaliningrad olarak değiştirilmiştir. Baltık kıyısında yer alan bu nadide coğrafya, kehribar’ın hem çıkarıldığı hem işlendiği en büyük merkezdir. Buraya gelip gitmeye başladıktan sonra benim de çok ilgimi çeken bu cevherle ilgili, meraklısına derli toplu bir bilgilendirme notu yazmak istedim. Ayrıca oluşumuna dair Phaeton efsanesi ve Kehribar Odası’nın tarihi hikayesine de yer vereceğim. İlginç bulunacağını sanıyorum.

Kehribarı, biz, genellikle değerli bir tesbih malzemesi olarak biliriz. Son yıllarda artan miktarlarda takılarda da rastlar olduk. Bu takıların menşeinin Rusya olduğunu, görme şansı bulduğum diğer Rus kentlerindeki kehribar takı satışının yaygınlığından anlamıştım. Ama asıl merkez Kaliningrad’ mış. Bu şehirde özel bir Kehribar Müzesi var. Havaalanından başlayarak kehribar hediyelik satan dükkanlarla, büfelerle adımbaşı karşılaşabiliyorsunuz. Ayrıca kehribar işlemeciliği eğitimi veren özel sanat enstitüleri bile var. Bu cevhere ilişkin bazı inanışları da var Rusların…Boynunuzda taşıyacağınız bir kolyenin boğaz ağrıları ve guatra iyi geldiğini söylüyorlar. Sol elde tutulup, ovulacak bir parçasının vücuttaki fazla elektriği alacağına, kasaya konduğunda para çekeceğine inanılıyor. Ayrıca Aslan burcunun uğurlu taşıymış kehribar. Buharıyla meyve olgunlaştırılabilirmiş. Bu kadar özellikleri olan ve sevilen şey ne metal ne de taştır! Öyleyse nedir?

Almancası ‘’bernstein’’, İngilizcesi de ‘’amber’’ olan bu cevher, ağaçlardan sızan reçinenin fosilleşmiş halinden başka bir şey değildir…Baltık kıyılarında geniş alanlar kaplayan yüksek ağaçların milyonlarca yıl önceki atalarından yadigardır. Bu nedenle bilimadamlarının ‘’Zaman Kapsülü’’ adını da verdiği kehribar, 40-50 milyon yıl öncesini, şeffaf görüntüsüyle günümüze taşır. Jurassic Park’taki dinozorlar, bu kapsülde günümüze erişen atalarının fosillerinden elde edilen genlerle oluşturulmuştur.

Ağaçlardan aşağı, denize doğru akan bal kıvamındaki reçinenin içerisinde tarih öncesi zamanların sinek, böcek ve yaprak parçaları hapsolup günümüze kadar bozulmadan kalmaktadır. Belki de böyle bir özelliğinden dolayı eski Mısır’da mumyalama işlemlerinde de kullanılıyormuş. Tarihin çok eski çağlarından beri bilinen bu cevhere, Yunancada ‘’Elektron’’ adı verilmiş. Rusya’da ‘’Güneş Taşı’’ da derlermiş, ışığı yansıtmasından dolayı…

Sanatçıları kışkırtacak kadar çok rengi ve dokusu vardır. Siyah, kırmızı, kahverengi, sarı, bej renklerinin pek çok tonu yanısıra nadiren yeşil ve mavisine de rastlanmaktadır. Soğuk Baltık denizine ulaşınca donup katılaşan balın şeffaf görüntüsünden başka içinde çeşitli renk damarları barındıran masif kütleler de var. Buralarda altın gibi belli değerlendirmelere bağlı alışverişi yapıldığını söylüyorlar. Amorf külçeler olarak da satılıyor. Parça büyüdükçe birim değeri artıyor.. İçerisinde gerçek hayvan fosili bulunması ayrıca değeri yükseltiyor. Ama en büyük değeri sanatçının eli katıyor. Takı ve eşya tasarımı yarışmaları katalogları bile bulunabiliyor. Şehirde sık sık kehribar hakkında fuar, festival ve seminerler düzenleniyor. Hediyelik dükkanlarında, burada yer verdiğim fotoğraflarda da görüleceği üzere, küçük hayvan biblolarından, takılara, tablolardan, pipolara, anahtarlıklara, tesbihlere, mücevher kutularına varıncaya kadar pek çok obje satılmaktadır. Küçük şekilsiz kütlecikler halinde de tezgahlarda satılmaktadır ki, hiçbir parça diğerine benzemez. Kente yolu düşenler muhakkak bu objelerden edinmektedir.

Daha önceleri sadece takı malzemesi olarak beni cezbeden bu nadide madde, yakından tanıdıkça beni daha derinden etkiliyor. Doğal olması, tarihin derinliklerini avucunuzda tutuyor hissi vermesi, neredeyse tatlımsı ve sıcak görüntüsü, sürekli değişken hali, tarihi şahsiyetleri de etkisi altına almış. En büyük eser de bir kralın ısmarlaması olarak yapılmış, bir imparatoriçe sahip çıkmış, yüzlerce yıl dayanmış ama yeryüzünün gördüğü en büyük savaşta bir anda ortadan kaybolmuş. Bu hikayeyi ve kehribarın oluşumuna dair trajik Phaeton efsanesini, bu yazının ikinci bölümünde anlatacağım.

‘’Kehribar’’ başlıklı galerimde bu konu için kendi derlediğim görüntüleri verdim. Fotoğrafların büyük kısmı eşimin de katkılarıyla bana aittir. Yantarni Komnata (Kehribar Odası)’a ait görüntü internetten alınmadır. Bizim gezdiğimiz sırada fotoğrafa izin verilmiyordu. Birkaç görüntü de yazıda bahsettiğim çağdaş sanatçı katalogundan alınmıştır. ‘’Ağaçlı görüntü’’ müzedeki canlandırma maketinden, hediye tezgahları ise havaalanındaki dükkanlardandır. Yantarni Müze girişi fotoğrafı da görüntüler arasındadır. Ama yazısı kiril alfabesiyle oldukça da süslü olduğundan bizim için anlaşılmazdır. Kolye ve küpeler evde güneş ışığında alınmış görüntülerdir.

Kaynakça…Kehribar Müzesi, Kehribar Odası-Steve Berry, Kaliningradlılar.

Blog,Blog Milliyet,Alıntı,Bayram Cigerli, bayramcigerli.blogspot.com, Kültür,Sanat,

Read More